02.2017

bluewave : strategy

latest updates

strategy
marketing
operations
finance
commentary
book reviews
archipelago
home

alexander
consulting

 

 

συνεργασία και ομαδική δουλειά: μια άλλη πλευρά της

Η συνεργασία, η ομαδική δουλειά, η συναίνεση είναι βασικό μέρος του σύγχρονου επιχειρηματικού μάνατζμεντ. Τα στοιχεία αυτά είναι βασικά στον ιαπωνικό τρόπο μάνατζμεντ και άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους σε αμερικανικές επιχειρήσεις την δεκαετία του 80. Είναι πλέον καθημερινή πρακτική σε πολλές επιχειρήσεις. Αλλά καθώς η συνεργασία έχει γίνει κάπως ιερή μια άλλη πλευρά της έχει αμεληθεί. Η συνεργασία για να καταλήξει σε σωστές αποφάσεις και αποτελεσματική δράση απαιτεί διαφωνία, διαμάχη, και αμφισβήτηση που συχνά θυσιάζονται στον βωμό της αρμονίας.   

Το θέμα αυτό από άποψη εταιρικής κουλτούρας το θίγει ο John Traphagan, μερικές ιδέες του οποίου σχετικά με την εταιρική κουλτούρα βλέπουμε αλλού. Σε ένα άρθρο του με τίτλο "We're Thinking About Organizational Culture All Wrong" στην διαδικτυακή έκδοση του Harvard Business Review της 6.1.2017 κάνει λόγο για το ότι ο συνηθισμένος τρόπος που βλέπουμε την εταιρική κουλτούρα ως ένα σύνολο κάποιων κοινών αξιών είναι λανθασμένος. Ο Traphagan πιστεύει ότι η κουλτούρα δεν είναι κάτι που ενώνει τους εργαζόμενους μιας επιχείρησης και καθοδηγεί την συμπεριφορά και δράση τους αλλά ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επίτευξη της στρατηγικής της επιχείρησης. Είναι επίσης ένα εργαλείο διαφωνίας και αμφισβήτησης εταιρικών αξιών. Σε πολλές περιπτώσεις κάτι που όλοι συμφωνούν ότι είναι κοινό μπορεί να έχει διαφορετικούς ορισμούς για τον καθένα προσωπικά. Και πολλοί μπορούν να διαφωνούν με ορισμένες αξίες αλλά να είναι επιτυχημένοι στα καθήκοντα τους και στην συμβολή τους στην επιτυχία της επιχείρησης. 

Ο Traphagan πιστεύει ότι στον βαθμό που η επιχειρηματική κουλτούρα χρησιμοποιείται για την δημιουργία κάποιας ενότητας από πάνω προς τα κάτω έχει ως αποτέλεσμα την αρνητική αντίδραση πολλών εργαζομένων. Όσοι μάνατζερ πιστεύουν ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάποια ενότητα επιβάλλοντας κάποιες κοινές αξίες πρέπει να ξέρουν ότι δεν πρόκειται να γίνουν άκριτα αποδεκτές από όλους και έτσι η κουλτούρα που προσπαθούν να δημιουργήσουν μπορεί να ενώνει αλλά και να χωρίζει τους εργαζόμενους. Κατά τον Traphagan είναι προτιμότερο να βλέπει κανείς την κουλτούρα όχι ως ένα σύνολο αξιών αλλά ως ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων. 

Η διαφωνία και η αμφισβήτηση σε πιο πρακτικό επίπεδο είναι το θέμα του άρθρου "If Your Team Afrees on Everything, Working Together Is Pointless" της Liane Davey στην διαδικτυακή έκδοση του Harvard Business Review της 31.1.2017. Κατά την Davey έχει δοθεί μεγάλη έμφαση στην συνεργασία που καταρρέει πλέον. Απαιτείται περισσότερη διαμάχη. Όλοι μας έχουμε διδαχθεί ότι συνεργασία και διαμάχη είναι αντίθετα. Αλλά η συνεργασία χωρίς ένταση, διαφωνία, και διαμάχη είναι άσκοπη κατά την Davey. Η συνεργασία είναι άσκοπη αν όλοι συμφωνούν για όλα. Η διαμάχη φέρνει στην επιφάνεια λανθασμένες υποθέσεις, λανθασμένους τρόπους σκέψης, λανθασμένες λύσεις. Η συγγραφέας πιστεύει ότι η προτεραιότητα που δίνεται στην συνεργασία κάνει την διαμάχη ιδιαίτερα δύσκολη.

Προτείνει τον ξεκάθαρο καθορισμό του ρόλου όλων των μελών μιας ομάδας και των επιδιώξεων τους. Με το τρόπο αυτό μάνατζερ που έχουν διαφορετικά κίνητρα αλλά κοινό σκοπό (της επιτυχία της επιχείρησης) ξέρουν ότι μπορούν και πρέπει να διαφωνούν και ότι η διαφωνία δεν είναι προσωπικής φύσης αλλά μέρος των ρόλων τους και οδηγεί σε βέλτιστες αποφάσεις. Προτείνει ακόμα την ενθάρρυνση μάνατζερ και εργαζομένων που βρίσκονται στην μειοψηφία μιας ομάδας να εκφράζουν ελεύθερα τις αντιρρήσεις τους και τον καθορισμό κανόνων διαμάχης έτσι ώστε να είναι παραγωγική. Η Davey προτείνει επίσης τον γνωστό από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία συνήγορο του διαβόλου. Πιστεύει ότι όταν η διαμάχη δεν έλθει εθελοντικά από τους εργαζόμενους πρέπει να γίνει υποχρεωτική.  

Τέλος οι Tanya Menon και Leigh Thomson στο βιβλίο τους "Stop Spending, Start Managing: Strategies To Transform Wasteful Habits", (Harvard Business Review Press, 2016) διαπιστώνουν ότι πολλοί μάνατζερ θεωρούν ότι πολλά επιχειρηματικά προβλήματα είναι τεχνικής φύσης και επενδύουν πόρους στην επίλυση τους ενώ στην πραγματικότητα είναι προβλήματα ανθρώπινα και απαιτούν το κατάλληλο μάνατζμεντ. Βλέπουν 5 παγίδες στις οποίες πέφτουν πολλοί μάνατζερ στην περίπτωση αυτή. 

Μια από αυτές είναι η "παγίδα της συμφωνίας", το ότι πολύ συχνά μάνατζερ και στελέχη μιας ομάδας αποφεύγουν να διαφωνούν για να μην διαταράσσουν την αρμονία του συνόλου και για να είναι αρεστά. Το αποτέλεσμα είναι να αποφεύγουν συγκρούσεις και να συμβιβάζονται με αποφάσεις που δεν είναι βέλτιστες. Προβλήματα μεταξύ στελεχών και ομάδων δεν έρχονται ποτέ στην επιφάνεια υπονομεύοντας την επιχείρηση. Οι συγγραφείς προτείνουν διαφάνεια και ευθύτητα σε όλες τις σχέσεις και συζητήσεις που επιτρέπουν την εμβάθυνση στην ουσία κάθε θέματος, την διαπραγμάτευση, και την λήψη σωστών αποφάσεων. Προτείνουν επίσης ότι η επιχείρηση πρέπει όχι απλώς να βοηθά τους εργαζόμενους να ξεπερνούν τον φόβο της διαμάχης αλλά πρέπει να την ενθαρρύνει.        

[strategy 02.2017]

 

.

Nothing endues but change     Heraclitus

© alexander consulting     management at its best