04.1999

bluewave : commentary

latest updates

strategy
marketing
operations
finance
commentary
book reviews
archipelago
home

alexander
consulting

 

 

παράλληλα σύμπαντα: αλμυρά...
ένα περιστασιακό σχόλιο του Ζήνου Βογιατζή

σύμπαν 1ο: Στο τεύχος της 20.6.96 ο Οικονομικός Ταχυδρόμος δημοσίευσε ένα αφιέρωμα στο ελληνικό θαλασσινό επιτραπέζιο αλάτι με γνώμες από εκπροσώπους διαφόρων επιχειρήσεων του κλάδου. Οι γνώμες αυτές συγκεντρώθηκαν κατά κύριο λόγο στα μειονεκτήματα του προϊόντος των υπολοίπων ανταγωνιστών, στις ηθικά και νομικά αμφίβολες πρακτικές πωλήσεων των υπολοίπων ανταγωνιστών, στο μειονέκτημα της γεωγραφικής θέσης της χώρας όσον αφορά τις εξαγωγές, και στην αδιαφορία του κράτους για εξαγωγές, με την γνωστή νεοελληνική επωδό, “εμείς κάνουμε ότι μπορούμε, ας κάνει κάτι και το κράτος”. Με άλλα λόγια, η απελπισία μιάς ώριμης αγοράς, με ένα πολύ ώριμο προϊόν, με τη υπόκρουση της νεοελληνικής γκρίνιας.

σύμπαν 2ο: Μερικούς μήνες αργότερα στις ΗΠΑ, όπου κυριαρχεί το φτηνό ορυκτό επιτραπέζιο αλάτι, αρχίζουν να κάνουν την εμφάνιση τους διάφορα ενημερωτικά άρθρα σχετικά με την ανωτερότητα του θαλασσινού αλατιού στους New York Times και στο CNN. Ήταν φανερή στην ενημέρωση αυτή η παρουσία γαλλικών επιχειρήσεων με βλέψεις στην αμερικανική αγορά, στην οποία ο μεσογειακός τρόπος δίαιτας είναι τα τελευταία χρόνια πολύ δημοφιλής. Γιατί; Τιμή του γαλλικού θαλασσινού αλατιού στο ράφι του αμερικανικού σουπερμάρκετ περίπου 3,5 δολ. το κιλό, του ντόπιου ορυκτού 1 δολ. το κιλό. Είναι χαρακτηριστική μάλιστα η περίπτωση ενός αγροτικού συνεταιρισμού από τη βορειοδυτική Γαλλία που προωθεί ένα είδος ακατέργαστου θαλασσινού αλατιού - που θεωρείται το χαβιάρι του αλατιού - με στρατηγική μάρκετινγκ που θα ντρόπιαζε πολλές επιχειρήσεις. Ας ακούσουμε τι δήλωσε στους New York Times στις 19.9.96 ο επικεφαλής της προσπάθειας αυτής, ανάμεσα σε διάφορα άλλα εκθειαστικά του προϊόντος του: “δεν πουλάμε απλώς αλάτι, αλλά καρύκευμα”. Όσο κι αν ακούγεται απλή η κουβέντα αυτή δείχνει ότι συνεταιρισμός αυτός έχει επαναπροσδιορίσει εκ θεμελίων την αγορά του και το προϊόν του, ένα βασικό στοιχείο της στρατηγικής μιάς επιχείρησης. Τιμή του εν λόγω αλατιού στο Παρίσι 14 δολ. το κιλό, στην Ν. Υόρκη περίπου 55 δολ! Ευτυχώς που κανείς δεν εξήγησε στον αγροτικό αυτό συνεταιρισμό τα μειονεκτήματα κόστους της γεωγραφικής θέσης της ΒΔ Γαλλίας ή σε μιά πλειάδα γαλλικών, γερμανικών και ιταλικών επιχειρήσεων που πουλάνε πανάκριβα πχ νεράκι στην άλλη άκρη του κόσμου. Εμφιαλωμένο μεν, αλλά νεράκι.

σύμπαν 3ο: Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, λίγο αργότερα, στις 2.2.97 η Wall Street Journal γράφει ότι η Morton International, ο μεγαλύτερος παραγωγός επιτραπέζιου ορυκτού αλατιού στις ΗΠΑ εξαγόρασε μιά μεγάλη γαλλική επιχείρηση αλατιού, πληρώνοντας μάλιστα περίπου 50% “αέρα” πάνω από τη χρηματιστηριακή τιμή της. Γιατί; Όπως δήλωσε ένας εκπρόσωπος της "η Morton βλέπει μιά μοναδική ευκαιρία να επαναλάβει στην ευρωπαϊκή αγορά τις επιτυχίες της στη βορειοαμερικανική αγορά”. Είναι ζήτημα χρόνου πριν ακούσουμε σχετικά με την ανωτερότητα του ορυκτού αλατιού κλπ στις αγορές όπου κυριαρχεί σήμερα το θαλασσινό αλάτι. Και βέβαια το γαλλικό θαλασσινό αλάτι μάρκας Morton είναι ήδη στο ράφι του αμερικανικού σουπερμάρκετ, όπου βέβαια η Morton κυριαρχούσε.

σύμπαν 4ο: Το παιχνίδι λέγεται παγκοσμιοποίηση. Όσον αφορά το «αδιέξοδο» των ελληνικών επιχειρήσεων επιτραπέζιου αλατιού, οι αλατάδες καλά θα κάνουν να μιμηθούν τον Όμιλο Νηρεύς, μιά ιχθυοτροφική επιχείρηση με μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης και έντονο εξαγωγικό προσανατολισμό (βλ. Οικονομικός Ταχυδρόμος 16.1.97). Ο Νηρεύς χρησιμοποιεί ως βασικό του επιχείρημα στο μάρκετινγκ των προϊόντων του στις διεθνείς αγορές, την ανωτερότητα της νοστιμιάς των ελληνικών ψαριών που οφείλεται στα ιχνοστοιχεία της ελληνικής θάλασσας, δηλ. τα χημικά στοιχεία του ελληνικού θαλασσινού νερού, τα ίδια πάνω-κάτω στοιχεία που βρίσκονται στο ελληνικό θαλασσινό αλάτι…

[commentary 04.1999)

 

.

Let each man exercise the art he knows     Aristophanes

© alexander consulting     management at its best